Romulus

Böyle bir şey istediğimi kimseye söylemedim…

Sessiz bir kumsal vardı hep, kayıp bir köyün öte yakasında. Tanımadık yüzlerle çevrelenmişti raks ateşleri. Kuma vuran adımların sesi yankılanıyordu sahil boyunca ve bıraktığı izler hala kalbimin bir köşesinde. Şimdi hatırlayamadığım bir düşte kaybolmuştu sessizlik. “Dün” dediğimiz gecelerin bir tanesine sinmişti. Unutulmuştu… Gözümü her bir yeni güne açışımda onu arıyordum odaya sızan güneş ışınlarının arasında.

Gitmiş miydim, yoksa hep beraber mi kalmıştık? Zaman, neden artık akmıyordu, bir hayal miydi izinsiz yaşadıklarımız, isimsiz tanıdıklarımız? Belli bir süre sonra hayat da yitirmiyor muydu anlamını, aynadaki bizler yitip gitmiyor muyduk kimsesiz yansımalarımız ve fayanslarda çınlayan yankılarımız arasında?

Anlar, bir kitap karıştırırken rastgele seçtiğimiz sözcükler gibi.