Mira

Ruhun öteki ucu kırık bir ayna, rakı şişesinin dibindeki diyarda. Baktıkça kararıyor görüntüler, hezeyandı nasıl olsa dünler, bütün o düğümler. Dilimdeki zemberek, tükürdükçe bir sağa bir sola çalkalanıyor. Hatırlamak için çok mu yaşlandık? Yaş mı alıp götürdü bütün o güzellikleri? Hani maziydi geçmişi seyrelten, kederlerin tümünü incelten, örümcek ağından bir kurdele gibi...

Düşünmüyor insan, düşündükçe var olamıyor. Çektiğin şeritte yürümek için bir cambazlık gösterisi ifşa etmek gerek kusursuz, ayaklarını kesmeyen adımlarla. Zorlaşıyor her sabah biraz daha, kiraladığım bu hayatı idame ettirmek. Ödünçtü bütün her şey; bu eşyalar, yastık, perdeler ve fısıldamayı bir türlü bırakmayan rüzgar. Kötü kelamlar hep getirdiği, kucak kucak. Müjdelere hasret bu asır, geçmiş çağın niyetiydi bütün keşifler ve bir adım öne geçme kaygısı. Dikkat et, kesme ayaklarını, gölgeler kol geziyor adımlarında...

Son tarihini doldurmuş bir dün için yakarışların iliştirildiği küçük bilek kutusu yaptım. Herkesin kaygısı ayrı bir kalpte kalmış; oturduğu koltukta, yazı masasında ya da bir buket karanfilde. Kimse çıkıp da sevmiyor diyememiş kalbine, tahayyül edememiş sevgisizliğin gerçeğini, yürümüş adım adım, boy boy. Ensiz denizler oluşmuş kaburgalarının arasında, ördekler yüzemez olmuş, kutup ayıları zaten tükenişte... Sarıldığını yatırmış dalgalara, hayatlar hep bir o yana bir bu yana, boğulan boğulana. Daha bir önceki ceset kıyıya vurmadan seri sevişmelere ve sevişlere başlamış insanlar, arkalarına bakmaya korkarak. Nevresimler eskimiş, halılardaki lekeler ise hala deterjanlarla inatlaşmakta. Elde ne var diye sorunca insan, es kaza düşünürüm diye ilk mısradan teslim ediyor içini kedere. Bir şarkı vardı, unutmak istediğim malum sebepten. Sen bana aldırma da dikkat eyle, ilerle adımlarını kestirmeden...